
und warend an wein huffen mit einem mechtigen volck und ranten also umb ein andern Item zugent die zwo paner von Switz und von Glarus al weg durch nider und gen cleden fur das dorff Und wartetent der andern panern vntz die ouch haru̇ ka̋ ment mit wen hoinren vnd anderm ritze Die viend warend gantz freudig mit schreyen vnd ouch mit schiessen mit wen armprösten ⸿ Und glich von stund an wurdent die houptlüt ratt wen iren ordnung ze brechen damit si mit mit wen hengsten also von und in inen ranten vnd si mit wen gespiess lanten und zugent bergs halb uff die rechten hand vntz gen wiechen das ane wiesel lit vnd meinten dann oben harin an si ze truken vnd inen den weg zur Statt verhalten Dann es eben vmb das morgen brot was das die Sonne den eidgnon in die ougen stach Item ordnet man ze stund ein starcke nach hu̇t vnd die Sumer zuoschent das vss volck vnd angends mit frölichen hertzen dran durch das korn hin als wider die Statt zürus in Da begon den sich ettlich nüss hinden ab machen gegen der Statt da ilt man inen gar snelliklichen nach damit man inen den weg fur keme Also trabten ein teil von den huffen gen dem viet werts da luffen ouch der eidgnon knechte die vordersten wunden hin uss gegen inen Und e das die panern gen wiechen kament als man geordnet hatt da griffent sie die viend an mit frölichen hertzen vnd schruwent von stund an hinder sich marcher lieben herren vnd frund es wil von gottes gnaden wol gan dann die vigend wollent strichen ⸿ Und kament damit in der grossen matten neben Sant Jacob an der Sil da was die matten mitenandren we vnd hart sich der gantz huff us der Statt vnd ouch ab dem die veld in sinen gemacht Item luffent die eidgnon nebent der matten vnd dem kleinen huss mit vnerschroknem hertze an die viend der us der massen vil was vnd stachen vnd
a byli na jedné hromadě s mocným lidem a pobíhali tak kolem sebe navzájem. Poté táhly dva prapory ze Schwytzu a z Glarusu stále dolů směrem ke Cleden [Kleden] před vesnici. A čekaly na ostatní prapory, dokud i ty nepřišly s jejich houfnicemi a dalším válečným náčiním. Nepřátelé byli zcela rozjařeni, křičeli a také stříleli ze svých kuší. ⸿ A ihned se hejtmani radili, jak nepřátelům rozbít jejich šik, aby na ně [Švýcary] se svými hřebci takto nejezdili a do nich nevráželi a nebodali je svými kopími. A táhli po svahu napravo, dokud nedošli k Wiechen [Wiedikon], které leží u Wieselu [Sihl], a zamýšleli pak shora na ně udeřit a odříznout jim cestu ke Městu. Neboť bylo právě kolem snídaně a slunce svítilo konfederátům [Eidgenossen] do očí. Poté se ihned ustanovil silný zadní voj a mezitím se Sumer [velitel] postavil mezi polní vojsko, a hned s radostnými srdci vpřed skrze obilí směrem zpět proti Městu. Tu začali někteří zbabělci vzadu utíkat směrem k Městu; tu se za nimi rychle hnali, aby jim zastoupili cestu. Tak běžela část z houfů směrem k dobytčímu trhu; tam běželi také knechti konfederátů, přední z nich, ven proti nim. A dříve než prapory dorazily k Wiedikonu, jak bylo naplánováno, napadli nepřátele s radostnými srdci a ihned křičeli dozadu: Milí pánové a přátelé, z Boží milosti se to daří dobře, neboť nepřátelé chtějí ustoupit! ⸿ A dostali se tak na velkou louku vedle Sankt Jakobu na Sihlu [St. Jakob an der Sihl]; tam byla louka celá rozrytá a tvrdá a celý houf z Města a také z pole se seřadil. Poté běželi konfederáti podél louky a malého domu s neohroženým srdcem na nepřátele, kterých bylo nesmírně mnoho, a bodali a
Stránka popisuje průběh bitvy u St. Jakob an der Sihl (22. července 1443), jedné z bitev Curyšské války (Alter Zürichkrieg). Konfederáti ze Schwytzu a Glarusu postupují proti curyšským silám a jejich habsburským spojencům. Zmíněná místa: Kleden (Klöden/Cleden – vesnice před Curychem), Wiedikon (dnes čtvrť Curychu), Sihl (řeka protékající Curychem), Sankt Jakob an der Sihl (kostel a louka u Curychu, místo bitvy). Text líčí taktické manévry konfederátů – obchvat po svahu doprava, snahu odříznout nepříteli ústupovou cestu do města, a následný útok na louce u St. Jakobu. Zmínka o slunci svítícím do očí naznačuje ranní dobu bitvy (útok směrem na východ/jihovýchod). Pasáž vychází z kroniky Hanse Früunda, kterou Schilling zkráceně opisoval.